Γιαγιά θέλω γάλα

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή μου η παραξενιά, ούτε πότε ακριβώς. Θυμάμαι θάμουν 10-12 χρονών όταν κοιμόμουν στο σπίτι της γιαγιάς, δίπλα της και φώναζα στον ύπνο μου «γιαγιά θέλω γάλα» Κι εκείνη σηκωνόταν και μου έφερνε ένα ποτήρι γάλα Νουνού αραιωμένο με νερό, κι όταν ο παππούς γκρίνιαζε γιατί τον ξυπνούσαμε κι αυτόν εκείνη έλεγε «Άσε το παιδί να πιεί γάλα να ψιλώσει» Εννοείται ότι δεν ψήλωσα ένα και πενήντα παραμένω με τόσο γάλα συμπυκνωμένο και το μόνο που συμπυκνώθηκε στο πέρασμα του χρόνου είναι η μνήμη που κράτησε τα πιο ασήμαντα-σημαντικά για να μού τονίσει την ουσία πίσω από τα γεγονότα. Το «Γιαγιά θέλω γάλα» έγινε μια συνήθεια χρόνων και μια δικαιολογία για να μην κοιμάμαι στο διαμέρισμα της νέας οικογένειας της μαμάς μου στον ίδιο όροφο δυστυχώς και ευτυχώς. Σε κείνο το διαμέρισμα που εγώ ήμουν πάντα παράτερη και περιττή, παιδί ενός άλλου πατέρα, ενός άλλου γάμου που έφερνα ένα άλλο επώνυμο που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί αλλά ούτε και να αποκρυφθεί. «Άσε με να πάω να κοιμηθώ στη γιαγιά Ξυπνάω το βράδυ και ζητάω γάλα κι εκείνη μου δίνει», έλεγα και το επιχείρημά μου αντέκρουε με θέρμη ο πατριός μου, αλλά ήταν αδύνατον να με κρατήσεις περισσότερο από το αναγκαίο σε ένα διαμέρισμα όπου έξω από το δωματιό μου τα βράδια παραμόνευε το χοντρό του χέρι, σε ένα σπίτι που όλα όσα συνέβαιναν ακόμη κι εκείνα που αποσιωπούνταν είχαν συγκεκριμένο αντίτιμο . Εγώ προτιμούσα το λιτό διαμέρισμα της γιαγιάς και του παππού όπου βασίλευε η τάξη και η ηρεμία όπου οι κουβέντες ήταν λίγες αλλά γλυκές πασπαλισμένες με την άχνη ζάχαρη από τα σαραγλάκια που κάθε τόσο έφτιαχνε, όπου βλέπαμε στο Χαβάη 5-0 κι ας γκρίνιαζε ο παππούς κι ας μού έβαζε το χέρι πάνω στα μάτια η γιαγιά στο εισαγωγικό τραγούδι της σειράς για να μη δω τη γυμνή φιγούρα μιας χορεύτριας και σκανδαλιστώ. Γιαγιά θέλω γάλα. Θέλω να μ αγαπάς γιατί μόνο αυτή την αγάπη μπόρεσα να έχω στη ζωή μου και θέλω να την κρατήσω όλη δική μου για όσο περισσότερο διάστημα μπορώ. Αυτό έλεγα μαζί με το Γάλα Νουνού που ρουφούσα τα βράδια για να ξεδιψάσω την άνυδρη ζωή μου.

Γιαγιά δεν θα πιω άλλο γάλα Το Νοέμβριο του 1984 σταμάτησα να πίνω γάλα τα βράδια. Σταμάτησα να έρχομαι στο σπίτι της γιαγιάς. Εκείνη ήταν αντιμέτωπη με τον καρκίνο. Εγώ αντιμέτωπη με την χωρίς εναλλακτικές πραγματικότητα. Η διάγνωση ήταν η αρχή του τέλους και το γνωρίζαμε όλοι πια. Δεν ξαναήπια γάλα ούτε έριξα ποτέ μια σταγόνα του στον καφέ μου. Δεν ξαναρώτησα «γιαγιά μ αγαπάς;» δεν ξανάκουσα τα ελαφρά της βήματα μέσα στο σπίτι. Ακόμη και τώρα, σχεδόν 40 χρόνια μετά νιώθω μέσα μου ένα κενό. Καμιά φορά μάλιστα βάζω το χέρι μου μέσα σ αυτό και σχεδόν ακουμπώ από την άλλη πλευρά αυτό το ποτήρι γάλα της γιαγιάς. Στην αγαπημένη μου γιαγιά που έφυγε από τη ζωή στις 18 Απριλίου 1982 Και όχι. Η απώλεια δεν ξεπερνιέται με τον χρόνο απλώς υποφέρεται. Ειδικά όταν ορφανεύεις.