stelaris

Τι είναι η Αναζήτηση; Είναι μια διαδικασία που γίνεται συνειδητά ή όχι; Είναι ένα ταξίδι που κάνεις μόνος σου ακόμη κι όταν είσαι με παρέα; Είναι ένας δρόμος χωρίς τελικό προορισμό; Μια γυναίκα ξεκινά ένα παράξενο ταξίδι στην Ελλάδα και την Κύπρο, πιστεύοντας πως αναζητά μόνο μια αλλαγή στη ζωή της. Πολύ σύντομα καταλαβαίνει ότι βρίσκεται μπροστά σε κάτι βαθύτερο Ποιοι είναι οι άνθρωποι που θα συναντήσει; Τι θα μάθει από αυτούς; Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στον Σπύρο Νάγο τον Άγγελο Τανάγρα και τον Στυλιανό Αττεσλή, δεν είναι μόνο ότι είχαν κατακτήσει ένα ανώτερο επίπεδο γνώσης, δεν είναι μόνο ότι αναζητούσαν την ουσία ή καλύτερα το νόημα πίσω απ όσα έβλεπαν και βίωναν. Είναι ότι και οι τρεις αυτές πρωτοποριακές για την εποχή τους φυσιογνωμίες ανέτρεπαν στερεότυπα και καθιερωμένες απόψεις. Για παράδειγμα πώς θα μπορούσε ένας βοσκός από τον Ταϋγετο να κατακτήσει τις ανώτατες θέσεις της διανόησης και να γίνει Διευθυντής στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Πειραιά; Πώς θα μπορούσε ένας γιατρός το...

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή μου η παραξενιά, ούτε πότε ακριβώς. Θυμάμαι θάμουν 10-12 χρονών όταν κοιμόμουν στο σπίτι της γιαγιάς, δίπλα της και φώναζα στον ύπνο μου «γιαγιά θέλω γάλα» Κι εκείνη σηκωνόταν και μου έφερνε ένα ποτήρι γάλα Νουνού αραιωμένο με νερό, κι όταν ο παππούς γκρίνιαζε γιατί τον ξυπνούσαμε κι αυτόν εκείνη έλεγε «Άσε το παιδί να πιεί γάλα να ψιλώσει» Εννοείται ότι δεν ψήλωσα ένα και πενήντα παραμένω με τόσο γάλα συμπυκνωμένο και το μόνο που συμπυκνώθηκε στο πέρασμα του χρόνου είναι η μνήμη που κράτησε τα πιο ασήμαντα-σημαντικά για να μού τονίσει την ουσία πίσω από τα γεγονότα. Το «Γιαγιά θέλω γάλα» έγινε μια συνήθεια χρόνων και μια δικαιολογία για να μην κοιμάμαι στο διαμέρισμα της νέας οικογένειας της μαμάς μου στον ίδιο όροφο δυστυχώς και ευτυχώς. Σε κείνο το διαμέρισμα που εγώ ήμουν πάντα παράτερη και περιττή, παιδί ενός άλλου πατέρα, ενός άλλου γάμου που έφερνα ένα άλλο επώνυμο που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί αλλά ούτε και να αποκρυφθεί. «Άσε με να πάω να κοιμ...

Να την! Περιμένει έξω από το 4All Ήθελε να φωνάξει το όνομά της αλλά ποτέ δεν το θυμόταν. Συνήθως μιλούσαν η μία στην άλλη χωρίς να χρησιμοποιούν όνομα. Η μία στην άλλη. Ήταν φίλες. Από παλιά; Ποιος ξέρει; Ποιος ξέρει τι είναι το «παλιά» όταν ο χρόνος είναι μια ατέλειωτη ευθεία από μέρες που πηγαινοέρχονται συχνά ανακετεμένες, από πρωινά και βράδια και ενδιάμεσα τηλεόραση και χάπια. Με ασταθή βήματα πέρασε το δρόμο διπλής κατεύθυνσης χωρίς να δώσει σημασία σε τίποτε άλλο παρά μόνο στο πρόσωπο της φίλης της που την περίμενε κι έκανε νοήματα με τα χέρια και φώναζε κάτι αλλά δεν μπορούσε ν ακούσει τι. Δεν φορούσε και το ακουστικό, ντρεπόταν να πει στην κόρη της ότι το είχε χάσει κι αυτό όπως και τόσα ακόμη που είχε χαμένα και θολά μέσα στο μυαλό της ή ο,τι τέλος πάντων η κόρη της –πώς τη λένε να δεις…-ό,τι είχε απομείνει από αυτό. Άκουσε ένα παρατεταμένο εεεεεε μια στριγκλιά που ενώθηκε με τα φρένα του λεωφορείου Είδε μια πελώρια ρόδα σα την μυλόπετρα που είχε ο μύλος στο χωριό και μετά ...

Ένα κείμενο αλληλεπίδρασης για το χρόνο ανάμεσα στις χημειοθεραπείες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου Πού πάει ο χρόνος όταν φεύγει; Αναρωτήθηκα μία ακόμη φορά από εκείνες που μπορούσα να πιάσω πράγματα με τα δάχτυλά μου, να τ ακουμπήσω απαλά χωρίς να πονέσω, πάνω στα σκονισμένα φύλλα ενός θάμνου εκεί στα παρτέρια των δρόμων που περνούσα κάποτε βιαστικά και τώρα με βήματα μελετημένα. Αυτό το φύλλο σκέφτηκα δεν θα το ξαναγγίξω ποτέ πια. Ποτέ δεν θα ξανάρθει η στιγμή που μια αχτίδα ήλιου θα κολυμπήσει μέσα σε μια τόσο δα μικρή δροσοσταλίδα . Ποτέ δεν θα διαλύσω ξανά με την άκρη του δαχτύλου μου που μουδιάζει κάπως αυτό . Κι όταν αυτή η μοναδική στιγμή φύγει θα γίνει ανάμνηση; Όχι πάντα…. Μπορεί και να χαθεί στα βάθη της σκέψεις και ν αποσυρθεί ίσως κάποια φορά ως θραύσμα στην άκρη ενός ονείρου ή ενός εφιάλτη ακόμη Η αίσθηση του χρόνου η χρονοαντίληψη είναι μια υποκειμενική, εσωτερική διαδικασία Μια προσωπική εμπειρία της διάρκειας και της ροής των γεγονότων κι όχι μια άμ...