stelaris

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή μου η παραξενιά, ούτε πότε ακριβώς. Θυμάμαι θάμουν 10-12 χρονών όταν κοιμόμουν στο σπίτι της γιαγιάς, δίπλα της και φώναζα στον ύπνο μου «γιαγιά θέλω γάλα» Κι εκείνη σηκωνόταν και μου έφερνε ένα ποτήρι γάλα Νουνού αραιωμένο με νερό, κι όταν ο παππούς γκρίνιαζε γιατί τον ξυπνούσαμε κι αυτόν εκείνη έλεγε «Άσε το παιδί να πιεί γάλα να ψιλώσει» Εννοείται ότι δεν ψήλωσα ένα και πενήντα παραμένω με τόσο γάλα συμπυκνωμένο και το μόνο που συμπυκνώθηκε στο πέρασμα του χρόνου είναι η μνήμη που κράτησε τα πιο ασήμαντα-σημαντικά για να μού τονίσει την ουσία πίσω από τα γεγονότα. Το «Γιαγιά θέλω γάλα» έγινε μια συνήθεια χρόνων και μια δικαιολογία για να μην κοιμάμαι στο διαμέρισμα της νέας οικογένειας της μαμάς μου στον ίδιο όροφο δυστυχώς και ευτυχώς. Σε κείνο το διαμέρισμα που εγώ ήμουν πάντα παράτερη και περιττή, παιδί ενός άλλου πατέρα, ενός άλλου γάμου που έφερνα ένα άλλο επώνυμο που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί αλλά ούτε και να αποκρυφθεί. «Άσε με να πάω να κοιμ...

Να την! Περιμένει έξω από το 4All Ήθελε να φωνάξει το όνομά της αλλά ποτέ δεν το θυμόταν. Συνήθως μιλούσαν η μία στην άλλη χωρίς να χρησιμοποιούν όνομα. Η μία στην άλλη. Ήταν φίλες. Από παλιά; Ποιος ξέρει; Ποιος ξέρει τι είναι το «παλιά» όταν ο χρόνος είναι μια ατέλειωτη ευθεία από μέρες που πηγαινοέρχονται συχνά ανακετεμένες, από πρωινά και βράδια και ενδιάμεσα τηλεόραση και χάπια. Με ασταθή βήματα πέρασε το δρόμο διπλής κατεύθυνσης χωρίς να δώσει σημασία σε τίποτε άλλο παρά μόνο στο πρόσωπο της φίλης της που την περίμενε κι έκανε νοήματα με τα χέρια και φώναζε κάτι αλλά δεν μπορούσε ν ακούσει τι. Δεν φορούσε και το ακουστικό, ντρεπόταν να πει στην κόρη της ότι το είχε χάσει κι αυτό όπως και τόσα ακόμη που είχε χαμένα και θολά μέσα στο μυαλό της ή ο,τι τέλος πάντων η κόρη της –πώς τη λένε να δεις…-ό,τι είχε απομείνει από αυτό. Άκουσε ένα παρατεταμένο εεεεεε μια στριγκλιά που ενώθηκε με τα φρένα του λεωφορείου Είδε μια πελώρια ρόδα σα την μυλόπετρα που είχε ο μύλος στο χωριό και μετά ...