stelaris

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ Κ.Π ΚΑΒΑΦΗ Ηλίας Κοντοζαμάνης Εκδόσεις I WRITE Ερωτευμένος μέχρι την τελευταία στιγμή με την Κλεοπάτρα, αρνιόταν να πιστέψει ότι πέθανε: «Φοβάμαι όχι για μένα, για κείνη», μονολόγησε, σαν να ήταν ζωντανή. Μπήκε στο δωμάτιό του, έβγαλε τον μανδύα του, κάθισε σε μια πολυθρόνα, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και φώναξε : «Δεν σ έχασα, Κλεοπάτρα, σε λίγο θα ΄ρθω να σε βρω εκεί που είσαι». Μια λύπη τον έπνιγε βαθιά, πως δεν πρόφτασε να ζήσει αρκετά τούτο τον μεγάλο, τον εξαίσιο έρωτα με την Κλεοπάτρα. Ποτέ πια, δεν θα ξημερώσει γι αυτόν. Κοίταξε γύρω του , σε μια γωνιά είδε τον πιστό του ακόλουθο, τον Έρωτα, που ήταν δίπλα του όπου κι αν πήγαινε. «Έρωτα, σε παρακαλώ, σκότωσέ με», του είπε και του πρότεινε το ξίφος του, «δεν αντέχω να το κάνω μόνος μου » «Η τελευταία βασίλισσα» μία   διήγηση μεταξύ μύθου και ιστορίας αντανακλά το γνωστό ποίημα του Κ.Π Καβάφη, «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» Πρόκειται για μια από τις δέκα διηγήσεις μεταξύ μυθοπλασί...

OI ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗ "Οι εξομολογήσεις ενός Ψυχοθεραπευτή" είναι ένα βιβλίο βαθιάς αυτογνωσίας που πραγματεύεται σε βάθος το νόημα της Ψυχοθεραπείας, της Επιθυμίας και της Ζωής, με όχημα την αυτοαποκάλυψη και την βιωματική παρουσίαση πραγματικών περιστατικών από το γραφείο του ψυχοθεραπευτή. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας εξηγεί «πρόκειται για ένα βιβλίο -εξομολόγηση ενός έμπειρου ψυχοθεραπευτή που χρησιμοποιεί την αυθεντικότητα και την αυτοαποκάλυψη ως βασικά εργαλεία για να συναντήσει ο αναγνώστης στις σελίδες του τον βαθύτερό του εαυτό. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο με αποκαλυπτικά γεγονότα, μνήμες, όνειρα, κι επιγνώσεις, από τη θέση του θεραπευόμενου και του θεραπευτή. Και, όπως κάθε παρόμοια ιστορία, κρύβει στο βάθος της στιγμές γαλήνης ή πάθους, επιβεβαίωσης ή διάψευσης μεγαλείου και απόγνωσης». Στις «εξομολογήσεις ενός Ψυχοθεραπευτή»  είναι καταγεγραμμένα προσωπικά βιώματα, όνειρα, οράματα και αποκαλύψεις αλησμόνητες, στιγμές ζωντανής υπ...

Πέντε βιβλία για τον Έρωτα… Πέντε βιβλία για τον Έρωτα. Πέντε αφετηρίες, πέντε διαδρομές, από τις εκδόσεις «Πηγή» και « i Write ». Ήρωες και ηρωϊδες που ανατρέπουν στερεότυπα και δεδομένα, αλλάζουν πορεία, επιλέγουν άλλες διαδρομές για να φτάσουν στην πηγή του πάθους τους, τον Έρωτα…Οι συνέπειες αυτής της επιλογής, απρόβλεπτες, συχνά οδυνηρές, αλλά οι εμπειρίες αφήνουν μια γεύση που δεν θ άλλαζες με τίποτε στη ζωή σου.     Το ξύπνημα των Μαγεμένων (1) « Ο έρωτας λοιπόν ξεπερνά τα εμπόδια», μονολόγησε η βασίλισσα της Θράκης Θυάδα και ευθύς η μορφή του βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρου, πρόβαλε πανέμορφη και απαιτητική , να της υπόσχεται πράξεις, ανόσιες και αμαρτωλές. Τι της συνέβαινε λοιπόν; Είναι ερωτευμένη με τον βασιλιά; Ναι, είναι ερωτευμένη και δεν αντέχει να περιμένει άλλο , θα πάει να τον βρει…» Σαν επισκέπτες περαστικοί (2) «Η Ξανθίππη , από μικρό παιδί έπλαθε παραμύθια για τη ζωή της . Γεννημένη σ ένα μικρό χωριό , από φτωχούς γονείς, γ...

Η ρύπανση είναι ταξική. Η άγνοια όμως όχι Το  σύμβολο της χειμωνιάτικης θαλπωρής ακόμη και στα μεγάλα αστικά κέντρα, το  τζάκι βάζει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία μας, προειδοποιεί με ανοικτή επιστολή της προς τους πολίτες αλλά και την Πολιτεία, η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία. Η πρόσφατη είδηση από την Ε. Α. Ε, ότι «η καύση ξύλου στο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για την υγεία μας» , δεν προξενεί έκπληξη. Πριν από μερικά χρόνια ο  επικεφαλής του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ (ENVELAB) Δημοσθένης Σαρηγιάννης, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για τις μεγάλες ποσότητες πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων, τις διοξίνες και τα μικροσκοπικά αιωρούμενα σωματίδια που εκλύονταν από την καύση ξύλων ακόμη και νοβοπάν. Τότε , στην περίοδο της οικονομικής κρίσης άτομα που ανήκαν σε ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες αναγκάζονταν να καίνε ό,τι έβρισκαν για να ζεσταθούν. Η αιθαλομίχλη που έκανε την εμφάνισή της στα μεγάλα κυρίω...

Ο ΧΡΟΝΟΣ (ΔΕΝ) ΘΑ ΜΕ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ Από τους επάνω ορόφους της οικοδομής ακουγόταν αχνά ο ήχος των τρίγωνων . Παιδικές φωνές , μάλλον όχι και τόσο παιδικές, οι νότες δεν ανέβαιναν τόσο ψηλά, βιαστικές συλλαβές : Αρχιμηνιά , αρχιχρονιά και βιαστικά βήματα στις σκάλες. Αυτή, στέκονταν στην είσοδο της πολυκατοικίας με την πόρτα ανοιχτή , κάπως αμήχανη. Στα χέρια της κρατούσε μερικές σακούλες από το φούρνο κοίταξε ψηλά προς τα σκαλιά και μετά έκλεισε πάλι αθόρυβα την πόρτα ψάχνοντας κάπου να καθίσει… -Περιμένετε τα παιδιά ; ρώτησα χαμογελαστά , το άγχος έχει πια φύγει με το χρόνο –ποιον χρόνο ; θα γράψω σε λίγο γι αυτόν- μένει μόνο μια σκιά απ όσα πέρασαν, μια ανάμνηση που ζυγίζει κάθε φορά , ανάλογα με τη διάθεση πόσο δυσάρεστη ή ευχάριστη θα είναι… -Δύσκολοι καιροί…Τους περιμένω κάτω από την οικοδομή να μη συμβεί τίποτε… -Κι εγώ το ίδιο έκανα κάποτε…συμπλήρωσα με ένα «καλή χρονιά» κι ο χρόνος (πάλι αυτός), γύρισε πίσω στα κάλαντα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιά...

… «Φτάνοντας επιτέλους στο σημείο του τοκετού, τα μάτια του «διάβασαν» τη γαλήνη, η οποία βασίλευε στο ευλογημένο μέρος. Η Μαριάμ είχε αγκαλιά το μωρό, το οποίο θήλαζε από το στήθος της, η Μεράβ κρατούσε τον επίδοξο «αντιγραφέα» μέσα στη βρώμικη φασκιά του και ο Ιωσήφ κοιτούσε με ένα απλανές βλέμμα τις δύο γυναίκες σαν χαμένος. Δεν πέρασε και λίγα ο καημένος, σκέφτηκε ο νεαρός άντρας. Αμέσως μετά πήγε ν αρθρώσει μια λέξη αλλά τον πρόλαβε η Μαριάμ. -Πρας Αχαβά (δώρο αγάπης)   του είπε , βγάζοντας το βρέφος   που είχε ήδη αρχίσει να κουράζεται   από τη θηλή του στήθους της και τείνοντάς το προς τον Νεχεμιγιάχ. Ο Νεχεμιγιάχ με δειλία, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του , άπλωσε απρόθυμα τα χέρια για να το πιάσει. Ώρες πριν ήταν έτοιμος να σκοτώσει το έτερο βρέφος   που βρισκόταν   εκεί μέσα και τώρα η γυναίκα που αγαπούσε του   πρόσφερε   το «Βραβείο Αγάπης». Δεν είχε ξαναπάρει μωρό στην αγκαλιά του, πόσο μάλλον μωρό που ήταν δικό του! Με προσε...