Η διαισθητικός Ελένη Κικίδου βοηθά την Αστυνομία να εξιχνιάσει μια ροζ ιστορία

Στα μέσα Αυγούστου 1957, παραμονή της Παναγίας, την ώρα που οι περισσότεροι Έλληνες βρίσκονταν στις διακοπές τους, ένας σιδηροδρομικός υπάλληλος ο Δημήτρης Πεπές βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμά του στον Κολωνό. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για στυγερό έγκλημα και από την πρώτη στιγμή ανακαλύπτουν ομοιότητες με μια άλλη δολοφονία που είχε γίνει λίγο καιρό πριν, ενός Ελληνογάλλου 40χρονου γνωστού με το όνομα Βιλιέτ. Στα δημοσιογραφικά γραφεία έχουν αρχίσει ήδη περίεργα σχόλια. Το αστυνομικό ρεπορτάζ της υπόθεσης δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Απογευματινή» της 21ης Αυγούστου του 1957. Αυτή θα είναι επισήμως τουλάχιστον – η δεύτερη φορά που η διαισθητικός Ελένη Κικίδου θα βοηθήσει την Αστυνομία στην εξιχνίαση ενός μυστηρίου σύμφωνα με το δημοσίευμα: «Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΣΥΛΛΗΠΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΔΟΛΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΒΙΛΙΕΤ ΕΣΦΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΠΕ; Το μέντιουμ Κικίδου λέγει ότι δράστης της δολοφονίας είναι ένας καστανός άνδρας ηλικίας 35 με 40 ετών. ΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΝ ΜΑΣ Θ ΔΡΑΚΟΝ. ΄Ένας στυγερός δολοφόνος, ένας σαδιστής, ένας αληθινός μαέστρος του εγκλήματος που κατόρθωσε να παραμείνει ατιμώρητος, είναι ο δήμιος του Δ. Πεπέ; Η διεξαγόμενη ανάκρισις εστάθη με ιδιαίτερην προσοχήν σε αυτήν την εκδοχήν και ως εγνώσθη άρχισε να μελετά τις λεπτομέρειες των δύο εγκλημάτων. Την άγρια δολοφονία του Βιλιέτ στο Αιγάλεω και την εκτέλεσιν του σιδηροδρομικού υπαλλήλου Δημ Πεπέ. Και τα δύο αυτά εγκλήματα όπως παρουσιάστηκαν έχουν πολλά κοινά σημεία» Το βράδυ της 18ης ο αστυνομικός συντάκτης Θεόδωρος Δράκος θυμήθηκε μία άλλη στιγερή δολοφονία που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. Ήταν καλοκαίρι και τότε και η διαισθητικός του και φίλη του Ελένη Κικίδου μετέβη στον τόπο του εγκλήματος στο Καβούρι και πέφτοντας σε αυτοϋπνωση οδήγησε τους αστυνομικούς στη σύλληψη του δράστη. Κι εκείνος ήταν ο μοναδικός δημοσιογράφος που κατέγραφε και μετέδιδε το συγκλονιστικό ντοκουμέντο. Σχημάτισε τον αριθμό του τηλεφώνου της στο καντράν της τηλεφωνικής συσκευής. Δεν ήταν εύκολο να την πείσει. Αλλά τα κατάφερε : Ξανά.

…. Η Ελένη με τα μάτια μισόκλειστα περπάτησε προς τον τόπο του εγκλήματος. Λίγα λεπτά αργότερα έσκυψε προς τη μεριά του Θεόδωρου Δράκου: «Ένα ρολόι…Ο δράστης είναι άνδρας. Έχει ιδιαίτερη δύναμη και έχει πάρει ένα ρολόι ακριβό από το θύμα» Αργότερα ο αστυνομικός συντάκτης εξιστορώντας τα γεγονότα της δολοφονίας θα πει: «Υπήρχε ένα κοινό μυστικό. Ένα σκοτεινό μυστικό που σε λίγες μέρες θα γνώριζε όλη η Ελλάδα» Η έρευνα διεξάγονταν ταχυτατα. Σύντομα οι αστυνομικοί αξιοποιώντας προφανώς και τις πληροφορίες της διαισθητικού Ελένης Κικίδου εντόπισαν το ρολόι που είχε αρπάξει από το θύμα ο δράστης και το πούλησε μετά από λίγα 24ωρα. Στις 27 Αυγούστου 1957 ο αστυνομικός συντάκτης της εφημερίδας «Ελληνικός Βορράς» έγραψε ένα εκτενές ρεπορτάζ. Είχε στα χέρια του την ομολογία του δράστη Μηνά Χατζηχρήστου, την οποία και δημοσίευσε.: «Εκείνο το βράδυ, θα ήταν πάνω-κάτω σούρουπο όταν πήγα σπίτι του. Βγήκαν από τη μια μεριά οι νοικοκύρηδες, τούς είπα ποιον ζητάω και μού είπαν ότι ο κυρ-Μήτσος δεν ήταν μέσα. Έτσι έφυγα και πήγα και τον περίμενα στη στάση του λεωφορείου. Λίγο πριν τις 9 το βράδυ κατέβηκε από το λεωφορείου και μόλις του είπα ότι τον περίμενα και πήγα στο σπίτι του μού είπε «Άσχημα έκανες. Μπαίνουμε μαζί τώρα στο σπίτι μου φεύγεις φανερά και έρχεται μετά τις 10 το βράδυ στα κρυφά, όταν οι άλλοι θα κοιμούνται. Έτσι έγινε. Όταν επέστρεψα μού άνοιξε. Όλα τα φώτα στο σπίτι ήταν κλειστά. Βγάλαμε όλα τα ρούχα μας και πέσαμε στο κρεβάτι του κοριτσιού (σ.σ της κόρης του θύματος). Ύστερα γύρω στα μεσάνυχτα στα σκοτεινά πάντα ο Πεπές άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε να φάμε: ντομάτες , ελιές, τυρί, καρπούζι και ροδάκινα. Μετά μού ζήτησε να με μεταχειριστεί όπως εγώ μεταχειριζόμουν εκείνον. Φυσικά αρνήθηκα, τον κορόιδεψα και ξαφνικά στο μισοσκόταδο , τον βλέπω να κρατάει ένα μικρό μαχαιράκι και να μου λέει να σταθώ και να υποκύψω σ αυτόν γιατί αλλιώς θα με σκοτώσει. Τότε δεν βάσταξα και χειροδύναμος όπως είμαι του έδωσα ένα χτύπημα πάνω στο χέρι του και το μικρό του μαχαιράκι έπεσε κάτω. Ο Πεπές όταν τον χτύπησα στο δεξί χέρι τού έπεσε το μαχαίρι όρμησε να το πιάσει , το έριξα όμως πέρα και μέχρι να σηκωθεί είχα αρπάξει το μαχαίρι και τον χτυπούσα…»

Περισσότερα στο βιβλίο «Ελένη Κικίδου: Η διαισθητικός που άφησε εποχή» εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ