Λιβάδι Ολύμπου…Κάτι σαν ταξιδιωτική αφήγηση

Δεν ήθελα να πάω σ αυτή την ξενάγηση. Βαριόμουν. Ήθελα να μείνω μόνη μου στο υψόμετρο περίπου 1.180 μέτρων ν αγναντεύω τα ψηλά βουνά, τον Όλυμπο και να παίρνω βαθιές ανάσες περπατώντας στα στενά δρομάκια που οδηγούν σε ανοίγματα με πλατάνια και βελανιδιές και δροσερές πηγές. Αλλά τα βήματά μου με οδήγησαν μαζί με τα άλλα μέλη του Σωματείου Φίλοι του Ιστορικού Κέντρου Θεσσαλονίκης στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Λιβαδίου και εντυπωσιάστηκα από την ξενάγηση του εφημέριου π Άνθιμου. Η ιστορία ενός Ναού που…χάνεται αλλά του Κτήτορά του που θα συνεχίσει να μνημονεύεται Πολύ σύντομα θα γράψω ότι η ιστορία του Ναού ξεκινά το 1760 , αλλά η ιστορία του κτήτορά του , του Ιερομόναχου Άνθιμου Ολυμπιώτη μερικές δεκαετίες πιο πριν. Ο Άνθιμος μαθήτευσε με την προτροπή του Ηγούμενου της Μονής της Ολυμπιώτισσας στην Αθωνιάδα Σχολή μαζί με μεγάλα ονόματα της εποχής, αλλά και στη Βιέννη δίπλα στο Νικηφόρο Θεοτόκη.

Η δράση του γίνεται γνωστή στους Έλληνες της Διασποράς, οι οποίοι τον υποστηρίζουν και οικονομικά. Η σημαντική πλέον περιουσία του Άνθιμου Ολυμπιώτη δίνεται για να ανεγερθούν Σχολείο, Βιβλιοθήκη και Εκκλησία στο Λιβάδι Ολύμπου, τον γενέθλιο τόπο του. Σήμερα ο ιστορικός Ναός καταρρέει. Η μελέτη στατικότητας που έγινε (το κόστος των 25.000 κάλυψε ο Ναός) έδειξε ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο κτίσμα και ότι οι εργασίες που πρέπει να γίνουν για να είναι ασφαλής ο Ναός φτάνουν το 1 εκ ευρώ.

Το Άλσος έχει τη δική του ιστορία

Το πιθανότερο σενάριο είναι ο Ναός να μην λειτουργήσει… (άγνωστο για πόσο) και ο εφημέριός του π Άνθιμος με καταγωγή από αυτόν τον τόπο ,να μετακινηθεί σε άλλη ενορία. Το Λιβάδι ωστόσο είναι μια περιοχή που δεδομένων των γενικότερων συνθηκών, (της συνεχιζόμενης μετακίνησης στα μεγάλα αστικά κέντρα, και της υπογεννητικότητας), παρουσιάζει σχετική ανάπτυξη κυρίως ως ορεινός τουριστικός προορισμός. Συνεχίζουμε την περιήγηση στον κύριο δρόμο του χωριού που οδηγεί από την κεντρική πλατεία όπου βρίσκεται το σπίτι όπου έζησε ο Γεωργάκης Ολύμπιος αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, μέχρι το Άλσος Το άλσος «Κιόσκι» Κωνσταντίνου Γκουτζαμάνη, ένα φυσικό αξιοθέατο της περιοχής αποτυπώνει μία ακόμη ιστορία. Το έργο της διαμόρφωσής του ξεκίνησε το 1911 από την έμπνευση ενός φιλοπρόοδου Δασκάλου και υποστηρίχθηκε από τον τότε δήμαρχο και τούς κατοίκους του χωριού που μετέφεραν με τα μουλάρια τους πεύκα και έλατα

Όπως πληροφορούμαστε από τον ιστότοπο του Δήμου Ελασσόνας (dimoselassonas.gr) οι Τούρκοι διοικητές Ελασσόνας και Λιβαδίου αντιδρούσαν, γιατί στην υπό φύτευση περιοχή υπήρχε τουρκικό νεκροταφείο. Τότε ο Γκουτζαμάνης υποσχέθηκε και την δενδροφύτευση και του συγκεκριμένου χώρου κι έτσι δέχτηκαν οι Τούρκοι να γίνει το Άλσος. Αφού εξασφάλισε ο δάσκαλος τα δεντράκια, συγκρότησε συνεργεία από μαθητές και μαθήτριες. Τα αγόρια έσκαβαν λάκκους και τα κορίτσια κουβαλούσαν το νερό με τα γκιούμια. Έκτισε και δεξαμενή, την οποία οι πιο ηλικιωμένοι ενθυμούμεθα, για την αποθήκευση του βρόχινου νερού, για πότισμα. Επί πέντε χρόνια περιποιούνταν και πότιζε τα δέντρα και περιέφραξε όλη την περιοχή με συρματόπλεγμα για να μην μπουν τα ζώα. Ο Κωνσταντίνος Γκουτζαμάνης παρέδωσε το πνεύμα του στην Κατερίνη, την 12η Δεκεμβρίου 1932. Στο χώρο του πάρκου («Κιόσκι») υπάρχει μέχρι σήμερα μια «υπενθύμιση» της προσφοράς του, μαζί με ένα άγαλμα του ήρωα Γεωργάκη Ολύμπιου. Απομακρυσμένα από τα μεγάλα αστικά κέντρα, μικρά ή μεγαλύτερα χωριά, σκαρφαλωμένα σε πρόποδες βουνών, μέσα σε πεδιάδες, παραλίμνια ή παραθαλάσσια, ακόμη και χωρίς κατοίκους πια, συνεχίζουν να διηγούνται ιστορίες γι αυτούς που έζησαν, δημιούργησαν και οραματίστηκαν μια καλύτερη, ελεύθερη και δημιουργική κοινωνία.